We Mgle ukryte ...

poniedziałek, 17 lutego 2020

Arc de Triomphe du Carrousel. Paryż (Francja).

W pobliżu Luwru znajduje się kolejny łuk triumfalny Arc de Triomphe du Carrousel.

Łuk został zaprojektowany przez Charlesa Perciera i Pierre'a Fontaine'a na polecenie cesarza Napoleona. Budowla była wzorowana na łuku Konstantyna w Rzymie. Łuk zbudowano w latach 1806-1808. Upamiętnia on zarówno wojskowe jak i dyplomatyczne zwycięstwa Napoleona w 1805 jak m.in. bitwę pod Austerlitz, poddanie Ulmu, Pokój w Preszburgu i traktaty tylżyckie.

Cytat pochodzi ze strony:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Arc_du_Carrousel

Brama św. Dionizego w Paryżu (Francja).

Zbudowana w 1672 przez Françoisa Blondela ku czci Ludwika XIV - Brama św. Dionizego w Paryżu, to brama zbudowana w formie łuku triumfalnego. W 1988 brama została odremontowana.Stacja metra: Strasbourg Saint Denis. Przy tej samej stacji metra, kawałek dalej znajduje się druga brama Saint Martin - opisana post niżej.

Więcej na stronie:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Brama_%C5%9Bw._Dionizego_w_Pary%C5%BCu

niedziela, 16 lutego 2020

Porte Saint Martin w Paryżu (Francja).

Dzisiaj zaczynam nowy cykl moich paryskich wspomnień i opowieści. Tym razem padło na bardziej lub mniej znane "Bramy" (Łuki triumfalne) Paryża. W samym Paryżu jest ich kilka, ale te dwie są najmniej "sławne", co nie oznacza, że nie są warte uwagi, wręcz przeciwnie, są ciekawe i nie ma dwóch takich samych. A z tą akurat mam fajne wspomnienia, bo przebywając w Paryżu, mieszkałam blisko tej właśnie "bramy".

W Paryżu na bulwarze Saint Martin znajdują się dwie bramy, dzisiaj opiszę jedną z nich - to Porte Saint Martin. Brama została wzniesiona w 1674 r. wg projektu Pierre Bulleta ku chwale zdobywców Besançon i pogromców wojsk hiszpańskich, holenderskich i niemieckich. Brama ma kształt trójprzelotowego łuku triumfalnego o wysokości 17 m. Ściany zdobią płaskorzeźby autorstwa Le Hongre, Desjardinsa, Legrosa i Marsy'ego.
( Na podstawie książki: Giovanna Magi " Złote przewodniki- Paryż).

Śladami bohaterów książki " Kod Leonarda Da Vinci" Cz.VII.

Rozwiązanie zagadki zaprowadziło bohaterów książki do Londynu do kościoła Temple. Ja będąc w Londynie także postanowiłam odszukać i zwiedzić to miejsce, ale miałam maleńkiego pecha, ponieważ w tym czasie kościół był w remoncie, a na czas remontu był zamknięty, ale można było wejść na teren przykościelny - jak to powiada jedno z przysłów "Lepszy wróbel w garści, niż gołąb na dachu". Zakon Templariuszy w XII wieku wybudował okrągłą świątynię, która swoim kształtem ma przypominać bazylikę Świętego Grobu w Jerozolimie. Obok kościoła widać kilka płyt epitafijnych i grobów, a na placu na kolumnie można zobaczyć dwóch Templariuszy na jednym koniu. Miejsce ciekawe i godne polecenia. Kilka moich zdjęć z tego miejsca.

Następnie trop zaprowadził Sophie i Roberta do Opactwa Westminsterskiego - czyli miejsca koronacji Królów Anglii i Wielkiej Brytanii, a od XII wieku to miejsce stało się także miejscem pochówku królów i osób zasłużonych. Tutaj także nie dopisało mi szczęście i tylko z zewnątrz mogłam zobaczyć ....

W pewnym momencie Robert odgadł hasło do Krypteksu (urządzenie do przechowywania informacji - można go otworzyć za pomocą hasła ułożonego na pierścieniach). Robert patrząc na kwitnące drzewa Jabłoni odgadł, że hasłem jest słowo Apple (jabłko).

Langdon powraca do Paryża, podczas wieczornego spaceru podąża szlakiem okrągłych medalionów Arago wtopionych co pewien kawałek w ulice (chodniki). W rzeczywistości są to medaliony wyznaczające południk Paryski, który we wczesnych latach XIX wieku wyznaczył astronom Francois Arago. W 1994 roku holenderski artysta Jan Dibetts stworzył pomnik składający się ze 135 medalionów z brącu na chodnikach Paryża w miejscu południka. Medaliony mają napis Arago, litery N i S (Północ i Południe) kształtu okrągłego i średnicy 12 cm.
Chociaż do południka pojawia się nawiązanie w powieści Kod Leonarda da Vinci, nie ma on nic wspólnego z linią róży, jak również nie przechodzi przez Kościół św. Sulpicjusza w Paryżu

Idąc "szlakiem medali Arago" Robert dociera do ...Luwru ...

W końcu znalazłszy się wewnątrz muzeum poszedł w kierunku "odwróconej "piramidy i łącząc wszystkie symbole zrozumiał, że rozwiązał tą zagadkę.

To już ostatnia część mojej opowieści. Dotarcie do tych miejsc i ich zwiedzenie, osobiści dało mi mnóstwo satysfakcji i poznania historii tych miejsc. Nie przeszkadzało mi, że część tych miejsc została "naciągnięta", niezgodna z rzeczywistością, ale była, a odszukanie niektórych "fragmentów układanki" pozwoliło mi przeżyć fajną przygodę. Kto wie, może jeszcze jakaś książka zainspiruje mnie do podobnych podróży ?

Na podstawie ksiązki "Kod Leonarda Da Vinci" Dan Brown.
Cytaty:
http://www.mojawyspa.co.uk/artykuly/30599/10-najlepszych-bezplatnych-atrakcji-w-Londynie-cz-2,7
https://pl.wikipedia.org/wiki/Opactwo_westminsterskie
https://pl.wikipedia.org/wiki/Krypteks
https://pl.wikipedia.org/wiki/Po%C5%82udnik_paryski

piątek, 14 lutego 2020

Śladami bohaterów książki " Kod Leonarda Da Vinci" Cz.VI.

Sophie i Robert wysłuchują Teabinga jak opowiada o Świętym Graalu i "Ostatniej Wieczerzy" pędzla Leonarda da Vinci. Malowidło ścienne zostało namalowane w jadalni klasztoru Dominikanów w Mediolanie w latach 1495 - 1498. Pierwotnie w naczyniach stojących na stole odbijały się szaty apostołów, ale przez zły stan fresku te detale zostały bezpowrotnie utracone, podobnie jak fragment stołu ze stopą Jezusa [poprzez wykucie drzwi do kuchni w 1652 roku. Drzwi zamurowano, ale fragment dzieła przepadł bezpowrotnie. W książce jest mowa o "ręce z nożem pozbawionej ciała" - obecnie uważa się, że jest to ręka Piotra. (dla mnie osobiście jest ona nienaturalnie wygięta, patrząc na sylwetkę Piotra). Moje zdjęcie przedstawia fragment Pamiątki Pierwszej Komunii Świętej.

Dalej w książce jest mowa o obrazie "Pokutująca Maria Magdalena" pędzla Georges'a de La Toura. W rzeczywistości autor namalował serię obrazów Marii Magdaleny siedzącej przed różnymi artefaktami. Na wszystkich kobieta ubrana jest w białą bluzkę i czerwoną spódnicę. Ja jeden obraz wypatrzyłam zwiedzając Paryski Luwr - Maria w pozycji siedzącej trzyma na kolanach czaszkę, a na stole jest zapalona świeca. Kobieta wygląda na zamyśloną, a na stole leżą książki i "dyscyplina" (narzędzie do cielesnego umartwiania i pokuty, a także do wymierzania kar cielesnych). Obraz został namalowany około 1640 - 1646. (Ilekroć podziwiam ten obraz, to zawsze mam wrażenie, że Maria tutaj jest ... w ciąży).

Jeszcze jedno zdjęcie "Pokutująca Magdalena" pędzla Chrlesa Le Brun. namalowanego około 1655 roku. Obraz znajduje się w Luwrze.

W pewnym momencie w książce jest mowa o wejściu do gotyckiej katedry Notre Dame w Semur-En- Auxois we Francji. Nie miałam okazji zwiedzania tej katedry, ale zwiedzałam inną - też Notre Dame. Jedna z najbardziej znanych katedr na świecie - gotycka i piękna. Została wzniesiona w Paryżu na wyspie zwanej Ile de la Cite w 4 okręgu. Budowa trwała ponad 180 lat. Moje zdjęcia przedstawiają Budynek, wejście do tej Katedry, słynną rozetę oraz budynek od strony ogrodu.3 portale przedstawiają (od lewej): Portal Koronacji Maryi, środkowy - scena Sądu Ostatecznego, portal św. Anny.

Tymczasem w Willi bohaterowie toczą walkę o ucieczkę Sylas zostaje uderzony w udo, a ponieważ nosił pas Cilice - ból spowodował Jego upadek. Włosienica i Cilice noszono w celach pokutnych- samoumartwienie ciała. Pod koniec XVI wieku zaczęto stosowanie pasa z cieniutkiego drutu, z kolcami zwróconymi w stronę ciała. W historii chrześcijaństwa noszona była (między innymi przez mnichów) po to, aby oddalić pokusy cielesne, jako pokuta za grzechy, oraz pamięć o męczeńskiej śmierci Chrystusa. Moje zdjęcie wykonałam w czymś w rodzaju Izby Pamięci lub mini muzeum w pewnym klasztorze.

Nasi bohaterowie książki "przenoszą" się do Londynu ....

Na podstawie książki "Kod Leonarda Da Vinci" Dan Brown.
Ciąg dalszy nastąpi.

Cytaty:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Ostatnia_Wieczerza_(obraz_Leonarda_da_Vinci)
https://pl.wikipedia.org/wiki/Dyscyplina_(narz%C4%99dzie)
https://pl.wikipedia.org/wiki/Pokutuj%C4%85ca_Magdalena
https://pl.wikipedia.org/wiki/Katedra_Notre-Dame_w_Pary%C5%BCu
https://pl.wikipedia.org/wiki/W%C5%82osiennica

niedziela, 9 lutego 2020

Śladami bohaterów książki " Kod Leonarda Da Vinci" Cz.V.

W międzyczasie Robert rozmyślał, o perfekcyjnym doborze wszystkich znaków i symboli, w myślach przenosi się do Harvardu na zajęcia symboliki w sztuce, a dokładniej o liczbie Fi (najprawdopodobniej autor miał na myśli jedną z liter greckiego alfabetu). W książce Dan Brown pisze, że muszla Nautiliusa ma "Boską proporcję", poszukałam w internecie, poczytałam i Nautilida czyli Łodziki to rząd morskich głowonogów mimo iż mają muszlę zwiniętą symetrycznie i choć spirala ta jest spiralą logarytmiczną, tak jak złota spirala, to wbrew powszechnemu poglądowi muszle łodzików nigdy nie mają kształtu złotej spirali.

Poniższe zdjęcie wykonałam będąc w Cannes.

Tymczasem bohaterowie uciekając samochodem rozmyślają o wiadomości ukrytej dla Sophie za pewnym obrazem, a Langdon rozmyślał w tym samym czasie o ukrytych symbolach w tym obrazie.Chodzi o obraz Madonna Grocie (zwanej także Madonna Wśród skał) 1483 - 1490 pędzla Leonarda Da Vinci. Wikipedia podaje zupełnieą odwrotność do tej opisanej w książce i tak obok anioła Uriela (nie jak w książce Ariela) siedzi maleńki Jezus (a nie Jan Chrzciciel). Są dwie wersje tego obrazu, jedna w Luwrze, druga w muzeum w Londynie. Moja fotografia została wykonana podczas zwiedzania Luwru.

Tymczasem bohaterowie książki uciekając przejeżdżają koło Łuku Triumfalnego ...

Ponieważ już go wcześniej opisywałam, dodam tylko jedno zdjęcie.

Przejeżdżając przez Lasek Buloński Robert Langdon dyskutuje z Sophie o Zakonie Syjonu i zakonie Templariuszy .... Zakon Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona, czyli templariuszy powstał w 1118 roku (lub, jak sądzi część historyków, w 1119 lub dopiero w 1120 roku), Swoją nazwę zwieli od słowa Templum - czyli Świątynia, a pieczęć przedstawia dwóch uzbrojonych rycerzy na jednym koniu. Więcej o tym zakonie w linku poniżej. Zdjęcie wykonałam będąc w Londynie.

Sophie i Robert trafili do posiadłości Chateau Villette w której mieszkał sir Leigh Teabing. To właśnie w jego domu była mowa o symbolach Egipskich Dysków Słonecznych, karmiącej Izydzie, Marii karmiącej Jezusa i Aureolach Świętych. A ponieważ nie znalazłam wykonanych przeze mnie zdjęć, stosownych do opisu, to dodaję dwie fotografie z Luwru - z działu Egipskiego i Jedno zdjęcie przydrożnej figury Marii trzymającej dziecko.